Sizi hep hüzünlenirip düşünürdüm. Biraz da tebessüm ettireyim. Yasanmış iki tane anımı anlatacağım size..
Sağlık Ocağında poliklinikte hasta baktığım bir gün güzel ve genç bir hanım geldi. Buyrun nedir şikayetiniz dedim. "Ben 3 yıllık evliyim ama çocuğum olmuyor. Çaresi var mı" dedi.
Çare Allah'tan gelir dedim ve bir takım tahliller sonucunda pek de önemli bir durum bulamadım. Ama bu genç bayana inanç kazandırmam gerekiyordu ve hafif idrar yolu enfeksiyonu vardı. Güzelce konuştum ve tedavi verip gönderdim. Kadın 2 ay sonra gebe olarak geldi ama yalnız değildi.
Yanında çocuğu olmayan 6-7 tane daha kadınla beraber geldi.
Onlara da aynı şeyleri söyleyip gönderdim. Ve bilin bakalım?
1'i hariç hepsi gebe kaldı. Tabi burda bitmedi hastalar sürekli gelmeye başladı. Hatta sorarken burda bir tahlil yapılıyormuş sonra bebek oluyormuş demeye başladılar.
Baktım işin sonu yanlış inanışlara gidiyor. Hepsine dedim ki. "Ben çocuk olması için hiçbir tedavi vermedim. Sadece sizi inandırdım. İNANCIN GÜCÜ bu" dedim. Herşeyi yapan da sebep yaratan da yalnız ALLAH'DIR...
Aradan 5 yıl geçti o ilk gelen kadını gördüm. Tuttu beni "Doktor hanım 5 yılda 4 çocuğum oldu, Ne yaptıysanız tersini yapın, durdurun şunu" dedi. Karşılıklı güldük.
Yine bir gün gebe bir kadın muayeneye geldi.
Boğazı ağrıyordu ve kadın Türkçe bilmiyordu, işte bu sebepten sekreter çevirmenlik yapıyordu. Kadının boğazına bakarken "ikiz mi dedim" Kadın ise; hiç doktora gitmedim dedi. 1 ay sonra kucağında ikiz bebekler ile geldi. Tabi o da yalnız değildi. Arkasında mahallenin tüm çocukları vardı. Depreme kadar mahallenin tüm çocuklarına baktım. Sonra hiç görmedim onları.
Inanmanın ne kadar önemli olduğunu gösterdi bunlar bana.
Rabbim bizi hep inançlı eylesin...
Selam ve dua ile.
