Bismillahirrahmanirrahim
Hep 'daha fazlası' der oldu insanoğlu. Doymak bilmeyen bir nefis,bitmek bilmeyen arzu ve istekler. Yaşça büyük insanlarla konuştuğumuzda ,herkes birbirinden habersiz ama kullandıkları cümleler hep aynı.'Eskiden bu imkânlar yoktu ama insanlar mutluydu,gidiş geliş vardı. Şimdilerde ise bırakın komşunun kim olduğunu bilmek, aynı evde yaşayanların bile birbirlerinden haberleri yok.'böyle uzayıp giden yürek yakan,hayıflanılan cümleler...Kimse hâlinden memnun değil,sürekli şikayetler olumsuz düşünceler. Hep daha fazlası olsun diye aslında insan böyle yaparak sahip olduğu hiçbir şeyden mutlu olamayacağını kendine bile itiraf edemez. Belki bunun farkındadır ama kendine bile bunu itiraf etmeye korkuyordur..Durum böyle iken devam edip giden türlü türlü istekler... Elde ettiğinde ise daha da fazlasını ister,elde edemezse bunun düşüncesi onu yer bitirir. Ve bununla sadece kendisine zarar vermez,çevresindekilerini de etkiler.
'İnsana gelince, Rabbi ona imtihan için ikramda bulunduğunda ve onu nimetlere boğduğunda, 'Rabbim bana ikram etti' der (mutlu olur).
Onu imtihan edip rızkını daralttığında ise 'Rabbim beni önemsemedi' der (mutsuz olur).
Hayır, hayır! Doğrusu siz yetime ikram etmiyorsunuz.
Birbirinizi yoksulu yedirmeye teşvik etmiyorsunuz.
Mirası hak hukuk demeden yiyorsunuz.
Malı aşırı derecede seviyorsunuz.'
(Fecr/15-16-17-18-19-20)
