'Elini eteğini çekmek 'diye bir deyim vardır. Bu, bir kenara çekilmek, karışmamak manasında kullanılır. Benim deyimimle de kısacası insanı yarı yolda bırakmaktır.
Ben Sacit Hocamı tanıyalı iki buçuk sene oluyor. Kişilere hiçbir zaman başkasının gözünden değil, kendi gözümle bakarım. Başkasına göre yanlış olabilir ama ben sırf ona göre yanlış diye kalkıp da bana ve çalışanlarına karşı bu kadar iyi, yardımsever birini topa tutamam, kimse kusura bakmasın.
İki aylık gibi bu süreçte bırakın sadece İpekyolu İlçesinde çalışanlarına destek vermeyi, ayrım yapmadan bütün herkes için çabalayan, çok değerli bir Müftümüz var bizim. Ne mutlu bizlere.
Tabii ki beni eleştirenler de olacaktır, ama dedim ya Sacit Hocamızın ne kadar çabaladığını, ne kadar yıprandığını görüp, birebir şahit olanlardanım..
Bunları görmezden gelip de yazmamak benim ayıbım olurdu. Ama tüm bu çabayı görmemek de bazılarının ayıbı olarak kalsın burada.
Tüm bunlara rağmen bunca çabayı bunca didinmeyi görmeyen kişilere tek sözüm el-insaf.
“Ben neden çabalayayım bu kadar? Neden bu kadar yıpranayım? Neden ağrımayan başımı ağrıtayım? diyebilirdi de.. Ama demedi, ama vazgeçmedi..
Peki neydi gayesi? Desinler için miydi, yoksa alkışlanmak mıydı? Tabi ki hiçbiri değildi.. Tek gayesi; Allah rızasını gözetip yıllarca çalışanını tek seferde silmemekti, heba olmalarına gönlünün razı gelmemesiydi. Bir de mahallelerde çocuklarımızın, gençlerimizin sahipsiz kalıp savrulmamasıydı.
Ne kadar çabaladığını anlatmaya kelime bulamıyorum gerçekten. Kesinlikle abartı da değil. Çünkü insan bir işin içinde olmayana kadar, dışarıdan ahkâm kesmek kolaydır..
Rabbim razı olsun inşallah aldığı onca kişinin ve sahip çıkacağımız nesillerin duası ona yeter..
